Mózg jest narządem ośrodkowego układu nerwowego mieszczącego się w czaszce. Jest on najbardziej złożonym narządem w ludzkim ciele. Waga mózgu u mężczyzny wynosi około 1375 gram, a u kobiety 1225 gram. Mózg składa się z dwóch półkul. Jest to prawa półkula i lewa półkula. Obie półkule są pofałdowane, wyróżnia się na nich bruzdy i zakręty. Głęboka bruzda przecina pod spodem półkule mózgowe i dzieli każdą półkulę od spodu na pięć płatów. Są to: płat czołowy, płat skroniowy, płat ciemieniowy, płat potyliczny i płat brzeżny. Rozdzielone półkule w dolnej części złączone są spoidłem mózgowym. A ze śródmózgowiem łączą się przy pomocy szypułek mózgowych. Półkule mózgu rozwijają się kosztem międzymózgowia i śródmózgowia. Z tylnej części mózgu powstaje móżdżek. Mózg posiada unaczynienie. Istnieje tętnica przednia, tętnica tylna i tętnica środkowa mózgu. Tętnice są naczyniami krwionośnymi o wyglądzie rurki. Dzięki tym wielkim żyłom substancje odżywcze docierają do każdego zakątka ludzkiego ciała. Docierają również do mózgu. Ściana każdej tętnicy zbudowana jest z kilku warstw. Jeżeli jedna z nich ulega osłabieniu, to może dojść w tym miejscu do rozepchnięcia tętnicy i wówczas powstaje tętniak. Jest on jedną z chorób mózgu. Warto wiedzieć co nieco na temat: Tętniak mózgu – właściwa diagnoza objawy i sposoby leczenia. Tętniak mózgu jest tworem wypełnionym krwią. Tętniaki mogą powstawać we wszystkich tętnicach, a nawet w sercu. Najczęściej jednak pojawiają się w aorcie i w tętnicy udowej. Mogą być konsekwencją miażdżycy, nadciśnienia, urazów, powikłań. Tętniak mózgu charakteryzuje się ogromnym bólem głowy z wrażeniem rozsadzania czaszki. Tętniaki mózgu dzieli się na kilka grup. Mogą być male do 10 milimetrów. Lub duże do 15 milimetrów. Albo prawie ogromne do 24 milimetrów. Jak i ogromne, których na szczęście jest najmniej. Mówi się o nich tak, gdy osiągają wielkość od 25 milimetrów wzwyż. Jednak niezależnie od wielkości tętniaka prawie wszystkie rosną i w końcu pękają. Wówczas życie człowieka jest poważnie zagrożone.

Każda nastolatka w pewnym momencie staje się kobietą, ponieważ dostaje pierwszej miesiączki. Od tego momentu, zazwyczaj regularnie i co miesiąc pojawia się u niej krwawienie miesięczne.Każda z kobiet, ze względu na indywidualne predyspozycje, tryb życia i sposób odżywiania inaczej odczuwa i przechodzi miesiączkę. Zdarzają się czasem obfite miesiączki – co może być przyczyną obfitego okresu ze skrzepami krwi? Niestety pewnym jest, że przy obfitym krwawieniu będziemy odczuwać silny ból brzucha. Konieczne może okazać się stosowanie leków przeciwbólowych. Przyczyną takich krwawień mogą być polipy, problemy z gospodarką hormonalną tarczycy, endometrioza, zaburzenia w układzie krwionośnym lub co gorsza zmiany nowotworowe. Wspomniane przyczyny nie należą do błahych. Dlatego istotne jest, aby w przypadku powtórzenia się więcej niż sześciu znaczniej obfitszych krwawień comiesięcznych udać się do lekarza specjalisty. Do ginekologa powinniśmy udać się jeszcze szybciej, kiedy któryś z pojawiających się objawów nas zaniepokoi. To z lekarzem powinniśmy skonsultować wszystkie pojawiające się objawy, które należy bardzo dokładnie opisać. Zdecydowanie ułatwi to podjęcie dalszych kroków diagnostycznych. Oczywiście podczas wizyty zostanie również wykonane badanie ultrasonograficzne narządów płciowych kobiety, które również wpłynąć na postawienie diagnozy lub wytyczenie kierunku dalszej diagnozy. Ważne w przypadku wielu dolegliwości, chorób jest wsłuchiwanie się we własny organizm. Taka własna “diagnoza” jest niezwykle ważna we wspomnianym postępowaniu, które jest w stanie znacznie skrócić i ułatwić. Najważniejszą informacją jest fakt, że wiele obfitych miesiączek nie ma podłoża chorobowego. Bywa objawem zwiększonego wysiłku czy wynikiem tak zwanej “naszej urody”. Przy utrzymujących się obfitych krwawieniach menstruacyjnych powinniśmy częściej wykonywać badania ogólne krwi. Takie badanie umożliwi wczesne wykrycie rozwijającej się anemii, do której może właśnie dojść podczas takiej sytuacji.

Wielu z nas nie zdaje sobie sprawy, jak poważne bywają zakażenia skórne. Często ignorujemy rany i głębokie zadrapania, przez które do naszego organizmu mogą dostać się niebezpieczne bakterie. Mogą to być np. paciorkowce lub gronkowiec złocisty. Są to trudne do eliminacji bakterie, wywołujące m.in. różę, czyli chorobę zakaźną, która nieleczona, czy też późno rozpoznana może doprowadzić do zagrażającej życiu posocznicy.
Róża – zaraźliwa choroba skóry – objawy przebieg i metody leczenia opiszemy poniżej. Na początku należy zauważyć, że pierwsze objawy tej przypadłości są dość często mylone z zakrzepicą żylną, co niestety opóźnia rozpoczęcie właściwego leczenia. A to, jak już zauważyliśmy, jest niezwykle niebezpieczne. Róża wywołuje ostry stan zapalny, podczas którego możemy zaobserwować obrzęk oraz tkliwość większego obszaru skóry. Najczęściej dotyczy on kończyn dolnych, ale zdarza się, że róża pojawia się również na twarzy. Do wymienionych objawów należy dołączyć silny ból, podwyższoną ciepłotę ciała w miejscu zakażenia, a także najbardziej charakterystyczny symptom – ciemnoczerwony kolor, który rozprzestrzenia się z dnia na dzień. Róży towarzyszą także wysoka temperatura oraz dreszcze.
Zdiagnozowanie róży wymaga wykonania kilku badań, które pozwolą jednoznacznie określić rodzaj przypadłości. Lekarz dermatolog na początku przeprowadza badanie fizykalne, a następnie zleca przeprowadzenie analizy krwi. Tutaj bardzo duże znaczenie mają testy immunologiczne, w tym poziom antystreptolizyny, dzięki któremu można określić ilość paciorkowców w organizmie. W celu wykluczenia zakrzepicy żylnej wykonuje się badania ultrasonograficzne oraz angiografię.
Leczenie róży jest, niestety, uciążliwe i długotrwałe. W zależności od typu choroby (róża pęcherzowa, krwotoczna, zgorzelinowa, wędrująca, nawrotowa, nowotworowa) kuracja trwa od czterech tygodni do nawet trzech miesięcy. Polega ona na przyjmowaniu antybiotyków oraz stosowaniu na zmienione chorobowo miejsca maści ichtiolowej. Raz przebyta róża nie daje odporności, a wręcz przeciwnie – lubi nawracać.

Na co dzień, gdy nie dokucza nam woreczek żółciowy wcale o nim nie myślimy. Nie dbamy zbytnio o dietę, nie zastanawiamy się jakie pijemy napoje, itd. Zaczynamy się nim interesować wówczas, gdy zaczynają się pierwsze strzyknięcia i bóle. Stan zapalny woreczka żółciowego, jak i będące w nim złogi potrafią nieźle dokuczyć. Pęcherzyk żółciowy jest narządem o gruszkowatym wyglądzie. Posiada dziesięć centymetrów długości i służy do magazynowania i zgęszczania żółci. Jest ciemnego koloru ze względu na zebraną w nim żółć. Sąsiadująca z nim wątroba jest nieco jaśniejszego koloru, choć także jest ciemna. Pęcherzyk żółciowy połączony jest z wątrobą, oraz dwunastnicą dzięki drogom żółciowym. Woreczek żółciowy może być zdrowy lub może być chory. Chorób woreczka żółciowego jest kilka. Może to być zapalenie pęcherzyka, ropniak pęcherzyka, wodniak pęcherzyka, polip pęcherzyka, a nawet rak pęcherzyka żółciowego. Może być także kamica w woreczku żółciowym. Wiele osób zastanawia się nad tym, jak powstają kamienie w woreczku żółciowym – przyczyny objawy jakie są ? Duże znaczenie ma tu genetyka. Ale także do powstania kamieni dochodzi wówczas, gdy żółć zawiera mało kwasów. Dochodzi wtedy do zachwiania równowagi pomiędzy ilością kwasów, a cholesterolu. W efekcie czego wytrącane są składniki żółci, z których powstają twarde grudki wyglądem przypominające kamienie. Mogą to być bardzo drobne złogi. Ale mogą również powstać duże kamienie. Jak rozpoznać, czy dokucza nam kamica woreczka żółciowego? Wiele osób we wstępnej fazie nie odczuwa żadnych dolegliwości. I wówczas niekonieczna jest operacja. Lecz zabieg chirurgiczny staje się konieczny wówczas, gdy kamica bardzo dokucza. Lub w przypadku ostrego zapalenia woreczka żółciowego. Objawy kamieni zależą od tego, czy kamienie znajdują się wyłącznie w woreczku, czy także w przewodach żółciowych. Przy ostrym stadium pojawia się intensywny ból, tak zwana kolka żółciowa. Ból zwykle rozpoczyna się w okolicy brzucha, poprzez żebra promieniuje aż do pleców. Zazwyczaj dzieje się to po konsumpcji niezdrowych produktów żywnościowych. Ale może wystąpić również po silnych emocjach.

Chociaż występuje dość rzadko, warto poznać ją bliżej. Choroba Buergera to schorzenie,które podstępnie atakuje żyły oraz tętnice zarówno górnych, ja i dolnych kończyn. Wraz z postępowaniem doprowadza do coraz silniejszego stanu zapalnego, co w efekcie może skończyć się nawet amputacją.

Choroba Buergera – objawy i istota

Pod pewnymi względami choroba ta przypomina bardzo miażdżycę. Podobnie jak ona dotyka bowiem naczyń krwionośnych, których funkcjonowanie skutecznie upośledza. A na czym polega dokładnie? Choroba ta powoduje powstawanie w naczyniach zakrzepów. W ich wyniku światło, a więc “powierzchnia użytkowa” naczynia zostaje ograniczona. To z kolei prowadzi do coraz gorszego przesyłu krwi i w efekcie do niedotlenienia tkanek. A przecież wszyscy wiemy, jak bardzo potrzebny do ich funkcjonowania jest tlen. A czym rożni się od miażdżycy? Przede wszystkim tym, że chorują na nią młode osoby i są to przede wszystkim palacze.

Choroba Buergera – nieleczona może zakończyć się amputacją

Pierwsze objawy pojawiają się zawsze na dłoniach i stopach. I to już wtedy trzeba podjąć odpowiednie leczenie. A pierwszym krokiem w tym kierunku jest po prostu rzucenie palenia. Należy odstawić też wszystkie preparaty, które zwierają nikotynę w jakiekolwiek postaci. Mowa tu również o tabletkach czy gumach. A jakie są pierwsze objawy? Ból, stan zapalny, sinienie palców wystawionych na zimno, czy pojawienie się otwartych obtarć.

Prosta droga do gangreny

Niepodjęcie leczenia zawsze jest groźne dla organizmu. Coraz słabiej ukrwione tkanki, ponieważ nie mają odpowiedniej ilości tlenu i składników odżywczych, zwyczajnie obumierają. I jest to niestety proces nieodwracalny. Skra wówczas zaczyna przybierać niebieską barwę. Pojawia się także brak czucia w zaatakowanej części. Dość często towarzyszy temu też nieprzyjemny zapach psujących się tkanek. No i wtedy właśnie trzeba przeprowadzić amputację.

Choroby Buergera nigdy nie należy lekceważyć. Zbyt poważne konsekwencje bowiem ze sobą niesie dla osoby chorej.

Zapalenie korzonków, czyli zakończeń nerwowych z pewnością nie należy do przyjemnych. Przeszywający ból, który mu towarzyszy, potrafi skutecznie utrudnić codzienne funkcjonowanie. Nawet najprostsze czynności, jak poruszanie się mogą wydawać się zbyt trudne. Dlatego też warto wiedzieć, jak zapalenie korzonków leczyć i jak mu zapobiegać.

Przyczyny zapalenia korzonków

Przyczyny zapalenia włókien nerwowych, bywają różne. Ogólnie wymienia się ich trzy główne kategorie: uszkodzenie, przeciążenie lub przeziębienie. Jeśli chodzi o uszkodzenia, te w głównej merze wiążą się ze zmianami zwyrodnieniowymi, skoliozą oraz dyskopatią. Przeciążenie może być z kolei następstwem intensywnej aktywności fizycznej, czy złą pozycją podczas pracy. Przeziębienie to natomiast efekt nadmiernej ekspozycji ciała na wiatr czy niskie temperatury.

Zapalenie korzonków – jak leczyć i zapobiegać?

Ponieważ każdy, kto doznał bólu korzonków wie, jak jest nieprzyjemny, w pierwszej kolejności warto powiedzieć o profilaktyce. A tu kluczową rolę odgrywa gimnastyka wzmacniająca mięśnie. Doskonale sprawdzają się zwykłe ćwiczenia wzmacniające, czy pływanie. W przypadku osób pracujących na siedząco, ważny jest też odpowiednio wyprofilowany fotel czy krzesło. I jeszcze jedna rzecz – twardy, niepoddający się odkształceniom materac, który zadba o kręgosłup podczas snu.

A co z leczeniem? To należy zacząć od włączenia leków przeciwzapalnych. Uderzając w ognisko bólu, nie tylko go uśmierzą, ale też złagodzą podrażnienia, które go wywołują. Dobrze sprawdzają się też leki rozluźniające napięcie mięśniowe. Ale leki to nie wszystko. Ważny jest tu także odpoczynek odciążający kręgosłup oraz fizjoterapia. Znaczną ulgę przynoszą też ciepłe okłady, kąpiele oraz masaże.

Bez względu na to, czy stan zapalny objął górną część korzonków, w okolicy obojczyka, czy dolną w okolicy pasa biodrowego, ból potrafi być naprawdę nieznośny. Dlatego też dbajmy o nasze plecy. Ruch, regularne ćwiczenia i ochrona przed zimnem potrafią znacznie zmniejszyć ryzyko zachorowania.

W dobie powszechnego pośpiechu nikt nie zastanawia się nad tym, czy to co spożywamy jest dobre i zdrowe. Liczy się czas i niewiele wysiłku włożonego w zakup i przygotowanie dań, które serwujemy sobie i rodzinie. Oczywiście jest to wielki błąd, który szybko odczuje nasz organizm. Półprodukty i dania na wynos są naszpikowane chemią, konserwantami i daleko im do jakichkolwiek wartości odżywczych, które bardzo są potrzebne naszemu organizmowi dla prawidłowego funkcjonowania. Konsekwencją złego odżywiania jest otyłość, nadciśnienie, problemy trawienne i są to niestety powszechne problemy zdrowotne, które dotykają bardzo wielu ludzi i nie omijają także młodych osób.
Przyczyną tych schorzeń jest przede wszystkim prowadzenie niehigienicznego trybu życia. Zła dieta, używki, brak aktywności fizycznej i przewlekły stres to prawdziwi przeciwnicy zdrowia. Niewiele osób zdaje sobie sprawę, że organizm sygnalizuje nam pierwsze nieprawidłowości jeszcze na długo przed chorobą. Z pewnością też nikt nie podejrzewa, że wygląd naszego języka może nam bardzo dużo powiedzieć o stanie zdrowia. Jednym z podstawowych objawów świadczącym o chorobie jest biały nalot na języku – jakie są możliwe przyczyny obłożonego języka? Biały nalot jest skutkiem złej diety, która wywołała drożdżycę układu pokarmowego. Odpowiedzialny za nią jest grzyb z gatunku Candida albicans. Osoby zmagające się z tą chorobą bardzo często nawet nie mają pojęcia o jej istnieniu. Objawy są dość dobrze znane i dlatego najczęściej bagatelizujemy problem i wspomagamy się środkami dostępnymi w aptece. Nudności, zgaga, problemy z trawieniem, biegunki, zaparcia to tylko nieliczne objawy jakie wywołuje drożdżyca. Najczęściej dotyka ona osoby z obniżoną odpornością. Jak ustrzec się choroby? Przede wszystkim należy zadbać o zdrowy tryb życia i zacząć zdrowo się odżywiać. Candida odżywia się cukrami więc jeśli spożywamy dużo węglowodanów, słodyczy i przetworzonej żywności to stwarzamy idealne środowisko do bytowania tych grzybów w naszym organizmie.

Każda kobieta i mężczyzna podobnie starają się dbać o swój wygląd zewnętrzny, chcąc utrzymać go na jak najwyższym możliwym do osiągnięcia i utrzymania poziomie, by dobrze się prezentować, podobać się ludziom ze swojego otoczenia i co najważniejsze sam emu sobie. Nasz wizerunek potrafią dewastować różnego typu skazy i niedoskonałości, a my staramy się je z całych sił maskować na tyle na ile się da i je zwalczać.
Przed walką jednak trzeba poznać wroga jego mocne i słabe punkty, a w tym przypadku głównie przyczynę. Omówmy jednak konkretny przypadek, niech to będą zniszczone paznokcie, czyli coś naprawdę pospolicie spotykanego. Ręce, a więc i paznokcie często świadczą o tym w jakim środowisku człowiek pracuje i z czym ma styczność na co dzień. Wynika z tego jasno, że zły stan paznokci to oznaka ciężkiej pracy często z wodą detergentami i innymi szkodliwymi środkami chemicznymi, a stosowane zabezpieczenia typu na przykład rękawiczki ochronne to zdecydowanie za mało lub ich po prostu wcale nie ma. Kolejny z powodów takiego, a nie innego stanu rzeczy to nasze złe nawyki między innymi obgryzanie paznokci jako reakcja na stres i nerwy. Samodzielne nieudolne i bardzo częste próby ich upiększania typu: malowanie lakierem czy hybrydy, także bardzo szkodzą, zwłaszcza przy dużej częstotliwości tego typu zabiegów. Nie musi to być jednak tylko i wyłącznie nasza wina, gdyż zniszczone paznokcie to jeden z objawów występujących, gdy nasz organizm jest chory lub osłabiony. Jeszcze inna opcja to braki witamin i minerałów przejawiające się w ten sposób.
Wiemy co nam dolega i dlaczego zacznijmy więc działać, by odwrócić sytuację. Przede wszystkim wizyta w salonie kosmetycznym specjalistyczne zabiegi i porady fachowców. Następnie zmiana złych nawyków i ochrona tego co nam zostało z paznokci przed dalszym spustoszeniem. Równocześnie urozmaićmy i ubogaćmy naszą dietę tak, by zdrowo i smakowicie się odżywiać. Kolejną bronią w naszych rękach mogą okazać się serum do paznokci i tego rodzaju środki.

Ostatnimi czasy na rynku diet pojawiła się nowa dieta opierająca się na przyprawach. Co to jest dieta 3D Chili? Ta dieta bazuje na dobroczynnym wpływie przypraw na nasze organizmy. Opiera się na trzech kolorach przypraw: zielonym, czerwonym i żółtym. Mamy tu więc przyprawy takie jak papryka ostra, słodka, chilli, curry i czarny pieprz. Wszystko to zawiera kapsaicynę, która przyspiesza przemianę materii. Dzięki tej diecie można obniżyć poziom cholesterolu we krwi, a imbir (również ważny składnik diety) od wieków jest ceniony ze względu na swoje właściwości przeciwbakteryjne i przeciwbólowe.
Każdy z trzech kolorów diety odpowiada za różne działania układu pokarmowego. Jak zostało już wcześniej wspomniane, czerwone przyprawy wspomagają przemianę materii jak również pomagają w rozkładzie tkanki tłuszczowej. Przyprawy żółte takie jak kardamon albo cynamon poprawiają wydzielanie soków żołądkowych, przez co przyspieszają i ułatwiają proces trawienia. Natomiast wszystkie przyprawy zielone (oregano, tymianek czy bazylia) łagodzą niestrawności i regulują pracę żołądka.
Dieta 3D nie jest dietą rygorystyczną, wymagającą od nas liczenia kalorii i ścisłego przestrzegania godzin jedzenia. Oczywiście nie oznacza to, że nasze posiłki maja stać się nieregularne, a porcje przesadzone lub zjedzone w biegu. Bardzo ważną rzeczą jest wysypianie się, spanie po około 8 godzin dziennie. Jak w wielu dietach najważniejszym posiłkiem dnia jest oczywiście śniadanie. Jest to posiłek, którego nie można pominąć, ze względu na nasz organizm, który właśnie rano potrzebuje potężnego zastrzyku glukozy, by od początku dnia rozkręcić się do działania.
Obecnie na stronach internetowych możemy znaleźć mnóstwo przykładowych jadłospisów bogatych w przyprawy. Mimo że dieta jest bardzo kolorowa i smaczna, niestety nie jest ona dla każdego. Osoby zmagające się z wrzodami żołądka, lub innymi schorzeniami układu pokarmowego koniecznie powinny ustalić możliwość zastosowania takiej diety z lekarzem. Na baczności powinny mieć się także osoby z nadciśnieniem.

Żółtaczka to choroba, która występuje na całym świecie, niezależnie od klimatu, długości oraz szerokości geograficznej. Jej przyczyną jest wirus powodujący wirusowe zapalenie wątroby typu A (żółtaczka pokarmowa) lub typu B (żółtaczka wszczepienna). Zarażenie się żółtaczką nie jest trudne, w przypadku WZW A może do niego dojść nawet przez wypicie drinka, w którym była kostka lodu zrobiona z zakażonej wody. Zarażenie żółtaczką typu B jest nieco trudniejsze, ponieważ wirus przenosi się przez kontakt z krwią osoby zakażonej. Do zarażenia wystarczy jednak bardzo niewielka ilość krwi. Na kontakt z krwią osoby chorej najczęściej jesteśmy narażeni w szpitalach, poradniach zdrowotnych, u kosmetyczki czy fryzjera.
Szczepienia przeciw żółtaczce – czy warto?
Taka szczepionka nie należy do najtańszych. Koszt jednej dawki dla osoby dorosłej to 160 zł w przypadku WZW typu A oraz 70 zł przeciw WZW typu B. Szczepionka przeciwko WZW typu B jest szczepionką podstawową dla dzieci w pierwszym roku ich życia. Dość wysokie ceny mogą odstraszać pacjentów. Zyski są w tym przypadku jednak dużo większe niż koszty. Niezaszczepiona osoba jest narażona na zakażenie wirusem. Najczęstsze objawy choroby to ból głowy. nudności, wymioty, biegunka, żółtaczka, ciemnomocz i odbarwiony kał. Brzmi kiepsko? Należy uświadomić sobie, że w przypadku żółtaczki, to nie objawy są najgroźniejsze, a powikłania. Wśród najczęściej wymienianych powikłań po przebytej żółtaczce znajdują się problemy z wątrobą, w tym marskość wątroby będąca jedną z najczęstszych przyczyn raka wątroby. Leczenie też nie należy do przyjemnych. Zazwyczaj jest długotrwałe, często wymaga 2- 3 tygodniowej hospitalizacji w połączeniu z bardzo restrykcyjną dietą.
Żółtaczka, będąca objawem wirusowego zapalenia wątroby typu A lub B jest chorobą, której ze względu na objawy i możliwe powikłania lepiej unikać. Aby uniknąć zakażenia, przykrych objawów i powikłań wystarczy się zaszczepić. Warto to zrobić jak najwcześniej, zwłaszcza jeśli planujemy wyjazd lub zabieg operacyjny.